II. NAUTILUS

                                             motto:

                                                         "Cicho! Ukochany mój!
                                                         Oto on! Oto nadchodzi!
                                                         Biegnie przez góry,
                                                         Skacze po pagórkach
                                                         Umiłowany mój podobny do gazeli
                                                         do młodego jelenia"
                                                                                       (Pnp 2, 8-9)

Nautilus, czyli kielich,
puchar, którego czaszę stanowi muszla nautilusa, polerowana, ujęta w oprawę z cennego metalu, zdobiona emalią i szlachetnymi kamieniami. Jego trzon tworzyła czasem rzeźba postaci mitycznej podtrzymująca czaszę, częściej całość miała kształt pawia, strusia, łabędzia lub przypominała okręt.

Na uroczystym posiłku podawano kielich błogosławieństwa wyznaczający nowy etap uczty i symbolizujący jedność obecnych. Kielich wina jest prorockim symbolem głębszego znaczenia losu. Według Encyklopedii Biblijnej, między innymi symbolizuje los człowieka.

Motyw trzech krzyży jest obecny w wielu miejscach. W Ewangelii, na Golgocie stały trzy krzyże. W wielkopostnej pieśni religijnej śpiewamy:

                    "W krzyżu cierpienie (1-szy),
                     w krzyżu zbawienie (2-gi),
                     w krzyżu miłości nauka (3-ci)
                     Kto Ciebie Boże, raz pojąć może,
                     ten nic nie pragnie nie szuka."

Wydarzenia, o których będzie mowa w części II, układają się na podobieństwo różańca, jego tajemnic: radosnych, światła, bolesnych, chwalebnych.  

4. Spotkania

Znaki spotkania miłości na drodze swojego życia.

Przebieg spotkania i jego rezultat zależy od obu spotykających się stron.
W Ewangelii św. Łukasza Jezus w czasie wędrówki do Jerozolimy tak zwraca się do ludzi, którzy mu towarzyszyli:
    “To plemię jest plemieniem przewrotnym.
    Żąda znaku, ale żaden znak nie będzie mu dany, prócz znaku Jonasza.
    Jak bowiem Jonasz był znakiem dla mieszkańców Niniwy,
    tak będzie Syn Człowieczy dla tego pokolenia...
    Ludzie z Niniwy powstaną na sądzie przeciw temu plemieniu
    i potępią je:
    ponieważ oni dzięki nawoływaniu Jonasza się nawrócili,
    a oto tu jest coś więcej niż Jonasz” /Łk 11 ,29-30, 32/
“Plemię przewrotne” to ludzie rozumiejący coś opacznie. Mieszkańcy Niniwy też widzieli rzeczywistość opacznie. Bóg tłumaczy Jonaszowi:
    “czyż Ja nie powinienem mieć litości nad Niniwą, wielkim miastem,
    gdzie znajduje się więcej niż sto dwadzieścia tysięcy ludzi,
    którzy nie odróżniają swej prawej ręki od lewej....” /Jon 4,11/,
czyli mylą prawą z lewą; w przenośni: mylą dobro ze złem. Mają pomieszanie pojęć.
Plemię, które “żąda znaku” to ludzie, którzy nie umieją myśleć, przyjmować argumentów. Kierują się tylko znakami, a nie logicznym myśleniem, argumentami. Nie widzą oczami ducha; są ślepi duchowo. Syn Człowieczy postępuje jak Jonasz, czyli głosi przesłanie Boga. Resztę zostawia ludziom do przemyślenia i nawrócenia się wewnętrznego. Samodzielnie!
Bóg uczy człowieka myślenia!
Spotykając w życiu miłość, która zbawia, prowadzi, uczy, spotykasz się z Chrystusem. Spotykasz Boga. Od wewnętrznego rozeznania (każdy człowiek ma własne i nikt go w tym nie zastąpi) zależy, czy Go rozpoznasz prawidłowo czy nie. Czy Go odrzucisz czy przyjmiesz. Od rozeznania zależy w jaki sposób Go przyjmujesz. Co z Nią zrobisz.
Znaki Jonasza to znaki spotkania miłości.
Kluczem do zrozumienia, rozpoznania tych znaków jest opis (na początku Ewangelii według św. Łukasza) spotkania Elżbiety, która była wtedy w szóstym miesiącu ciąży i Marii, która była na początku pierwszego trymestru. Elżbieta widząc nadchodzącą Marię, która już wtedy była z Jezusem, przeżywa poruszenie dziecka, Jana, w swym łonie /Łk 1,39 -45/.
Gdy przychodzi Niosący Miłość (Posłaniec Boga) przeżywa się poruszenie swojego „wewnętrznego człowieka”, niewidoczne dla innych.
Jest to silne przeżycie, na które człowiek reaguje podobnie jak Jonasz.
Znaki Jonasza, to znaki spotkania z Bogiem, znaki spotkania miłości. Opowieści według Księgi Jonasza i Ewangelii układają się według schematu:
“Stary Testament (S.T.) zapowiada Nowy Testament (N.T), Nowy Testament (N.T.) tłumaczy Stary Testament (S.T.)”.

Zwiastowanie i ucieczka.

Jonasz po odebraniu Bożego przesłania ucieka, by nie iść do Niniwy.
Zdarzenia z Ewangelii to:
a. „ucieczka” z miejsca zdarzenia, po zwiastowaniu: Maria po zwiastowaniu anioła Gabriela “poszła z pośpiechem w góry do pewnego miasta w [pokoleniu] Judy”, by odwiedzić Elżbietę,  zgodnie z wolą Boga (ucieczka z Nazaret) /Łk 1,39/.
b. „ucieczka w siebie” po zwiastowaniu, zamknięcie się w sobie: Zachariasz traci głos po usłyszeniu podczas modlitwy w Miejscu Świętym zwiastowania, od anioła Gabriela. Jest odcięty przez swoje kalectwo od kontaktu z ludźmi, zamknięty w sobie /Łk 1, 22/.
c. „ucieczka” przed zwiastowaniem: Józef chce uciec, wycofać się z sytuacji, gdy orientuje się, że Maria oczekuje na narodziny nie jego dziecka. Zmienia zamiar po zwiastowaniu, które otrzymuje we śnie od Anioła /Mt 1,19-20/.
Bardzo często człowiek spotykający w swoim życiu miłość ucieka. Najlepiej gdzie pieprz rośnie. Z obawy przed jej potęgą i nieogarnioną wielkością. Ucieka ze strachu przed zniewoleniem.
Spotkania z Chrystusem, czyli miłością ratująca, prowadzącą, nie zależą ani od wieku osoby, ani od jej płci.

„Szymonie, synu Jana, czy miłujesz Mnie..?” /J 21,16/.

Miłość między mężczyznami... Pytanie, które stawia Jezus nie brzmi, dosłownie:
- ”Czy jesteś Moim przyjacielem?”
- ”Czy mogę na tobie polegać, Szymonie, synu Jana?”
- “Czy lubisz Mnie?”
Choć wszystkie te pytania są jego cząstkami, ale brzmi:
„..czy kochasz Mnie?” /J 21,17/.
Mówi to mężczyzna do mężczyzny. Pełna, czysta miłość. Bez seksu. Żadnego „popaprania”. I Piotr to rozumie.

Wyjście na spotkanie.

Bóg stworzył dla siebie i człowieka duchową świątynię - spotkanie - miejsce i czas przebywania razem z człowiekiem - Raj. Miało to być też miejsce spotykania i przebywania razem dla ludzi.
W Ewangelii są opisane trzy różne sposoby wyjścia na spotkanie. Od nastawienia, rozważenia w sercu decyzji z jaką człowiek wychodzi, od jego oczekiwań, zależą rezultaty spotkania. Zawsze też istnieje możliwość nie przyjęcia zaproszenia i nie pójścia na spotkanie.
a. pierwszy sposób wyjścia na spotkanie; wyjście Judasza.
Judasz, gdy usłyszał słowa Jezusa: „Co chcesz czynić, czyń prędzej". /J 13,27 / wyszedł z Wieczernika z myślą: „idę zrobić to czego ode mnie oczekujesz”, czyli spodziewa się, że Jezus wie o jego zamiarach  i zgadza się na nie. Co więcej. Każe mu to zrobić jak najprędzej!  Z pośpiechem!
Jednak autor Ewangelii  komentuje: „A po spożyciu kawałka (chleba) wszedł w niego szatan" /J 13,27/. Szatan to duch, dla którego człowiek jest przedmiotem przetargu, jak  rzecz. Judasz ma problemy z zobaczeniem drugiej osoby. Wszystkich wokół traktuje jak rzeczy, którymi można manipulować. Judasz wychodząc  z Wieczernika odchodzi od Jezusa, w ciemność; a ”...kto w ciemności chodzi, nie wie dokąd idzie” /J.12;35/. Judasz błądzi i dlatego przychodzi po kilku godzinach, jako drugi z kolei do ogrodu Getsemani, mimo, że wie, gdzie Jezus często przebywa. Daje to tym samym Jezusowi cenny czas na Wieczerzę w Wieczerniku i modlitwę w Getsemani bez jego, Judasza, udziału.
Spotkanie w ogrodzie dla obu kończy się zawiśnięciem na szubienicy, na drzewie. Jeden w jasności, drugi w ciemności, jeden na oczach tłumu, w towarzystwie (złoczyńców i gapiów), drugi w samotności. Judasz - człowiek samotny do rozpaczy. Człowiek odrzucony przez wszystkich. ”Byłoby lepiej dla tego człowieka, gdyby się nie narodził” /Mk 14,21/. Syn zatracenia, czyli zrodzony, wychowany, ukształtowany przez to co ulegnie zagładzie, zniszczeniu; ale również syn Tego, który idzie na zgubę. Jezus jest tym, który został skazany na zatracenie, na drogę krzyżową, a Judasz przez wybranie na apostoła jest Jego duchowym, kalekim synem. Judasz, człowiek zagubiony, nie posiadający prawidłowego rozeznania. Człowiek duchowo głuchy i ślepy. Dwa drzewa - szubienice splecione ze sobą, dwie szubienice trudne do rozdzielenia.
Judasz idzie na spotkanie z Jezusem w Getsemani razem z ludźmi, którzy pod przykrywką religii ubijają dla siebie interesy (Jezus wypędza przecież handlarzy z Dziedzińca Pogan). W przypowieści o winnicy i sługach zabijających posłańców i syna właściciela /Łk 9,9-19 /   przez porównania przygotowuje swoich uczniów na zbliżające się wydarzenia. Judasz jest, jak wielu innych, uwiedziony przez elitę religijną Izraelitów wizją Mesjasza, którą oni głosili. Mesjasza „ziemskiego”, polityka, człowieka doczesności.
Jezus krótko komentuje wydarzenia: "To właśnie znaczyły słowa, które mówiłem do was, gdy byłem jeszcze z wami: Musi się wypełnić wszystko, co napisane jest o Mnie w Prawie Mojżesza, u Proroków i w Psalmach" /Łk4,44/. O Nim, czyli o Człowieku, który kocha.
Jaką prawdę o Miłości chciał ludziom przekazać Jezus? Prawdę, którą można zrozumieć, odczuć w sercu, której nie da się nauczyć na pamięć jak tabliczki mnożenia. Prawdę o tym co dzieje się z Człowiekiem Który Kocha, gdy ulega pokusie fałszywych wyobrażeń, gdy wychodzi im naprzeciw i poddaje się im. Jednym słowem, gdy człowiek nie odrzuca kuszenia z którym spotkał się Jezus na pustyni na samym początku swej działalności, w samotności, bez kontaktu z kochającym, dobrym Ojcem.
Judasz wyszedł z Wieczernika pod hasłem: „idę zrobić to czego ode mnie oczekujesz”, ale mimo, że przebywał blisko Jezusa od momentu wybrania go na apostoła, nie potrafił prawidłowo zinterpretować Jego nauki i czynów. Widział w nim Mesjasza „ziemskiego”, działacza politycznego.
Wizje, Jezusa i Judasza, zbawienia człowieka i narodu wybranego przez Boga całkowicie się rozmijają.
b.  Drugi sposób wyjścia na spotkanie, gdy decyzja podjęta w sercu brzmi:
    „niech będzie tak jak ty chcesz, ale to nie jest tak jak ja chcę”.
Pomimo zgody i pójścia z miłością, jak Jezus, na to spotkanie, jest to wyjście na Golgotę. Spotkanie z odrzuceniem, pogardą, ze śmiercią, czyli z cierpieniem.
    “Syn Człowieczy musi wiele wycierpieć: będzie
    (1) odrzucony przez starszyznę, arcykapłanów i uczonych w Piśmie;         zostanie
    (2) zabity, a trzeciego dnia zmartwychwstanie” /Łk 9,22/,
czyli wyjście na spotkanie z ludźmi, którzy mają fałszywe wyobrażenie o miłości.
Jezus idąc do Jerozolimy na święto Paschy zdaje sobie świetnie z tego sprawę, że idzie na spotkanie ducha, którego kuszenie odrzucił na pustyni.
    „Gdy diabeł dokończył całego kuszenia, odstąpił od Niego aż do czasu” /Łk 4,13/.
Jezus w Getsemani wychodzi na spotkanie tego, który ma o Nim fałszywe wyobrażenie i którego sercem zawładnął szatan. „Nadchodzi władca tego świata. Nie ma on jednak nic swego we Mnie.” /J 14,30/.
W Jezusie nie ma nic z władcy tego świata, którego serce opanował szatan, czyli:
nie odrzuca człowieka,
nie pogardza nim,
nie potępia go,
nie zadaje mu cierpienia,
nie narzuca mu swojego sposobu postępowania,
nie zniewala go, nie wiąże go ze sobą, nie ogranicza go.
Jezus mówi do uzdrawianych grzeszników tylko:
    „... Ja ciebie nie potępiam. - Idź, a od tej chwili już nie grzesz.” /J 8,11/,
czyli: rób co chcesz, ale rób to z Miłością.
W grodzie Getsemani mówi do swoich uczniów: „Czemu śpicie ? Wstańcie abyście nie ulegli pokusie” /Łk 22.46/, czyli bądźcie czujni, nie wychodźcie na spotkanie zła, ono przynosi cierpienie.
Nie warto iść na spotkanie zła. Nie po to Jezus przeszedł tą drogę (jego ofiara jest jedna i innej nie trzeba), żeby powtarzać ją jeszcze raz i jeszcze raz w taki sposób. Jest wiele innych sposobów spotykania miłości. Szkoda jej na takie wykroty i ugory.
Idźcie na spotkanie ze Mną w domu Ojca.
    „Czy nie wiedzieliście, że powinienem być w tym, co należy do mego Ojca?” /Łk 2, 49/.
Chrystus jest prawowitym władcą całego świata zarówno materialnego jak duchowego.
Mówi do uczniów: „W domu mego Ojca jest mieszkań wiele”./J 14,2/, a „mieszkanie” to właśnie sposób przebywania z Bogiem. To relacja miłości między dwoma, trzema osobami.
c. Trzeci sposób wyjścia na spotkanie, gdy zgoda w sercu brzmi jak u Marii:
    "Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według twego słowa!" /Łk 1,38/,
czyli: “chcę tak jak ty chcesz”, “moje oczekiwania są zgodne z Twoimi planami”, “Bóg jest przewodnikiem”. Wyjście na spotkanie z osobą, która jest najważniejsza w życiu. Wyjście na spotkanie z kochającą osobą na sposób Marii, z miłością w radości.
Tak też przebiegało spotkanie Elżbiety i Marii.
Cel życia to iść z Chrystusem, czyli żyć w Miłości.
Żyć, “być“ w Miłości "Jestem".
Mieć uporządkowane, opanowane "Mam".

5. Pascha

Pascha upamiętnia noc dziesiątej plagi egipskiej, w czasie której zginęły pierworodne dzieci Egiptu, kraju niewoli. Upamiętnia noc przejścia Pana, kiedy Izraelici dzięki znakowi krwi na odrzwiach domów ocaleli. W czasie tej nocy spożywali mięso zabitego baranka i placki z nie kwaszonej mąki, będąc w pełni gotowymi do drogi. Pascha oznacza również przejście przez Morze Czerwone i umknięcie pogoni egipskiej.
W rzeczywistości duchowej oznacza ocalenie od Złego, wyzwolenie od niewoli grzechów, zbawienie, uratowanie.
W czasie wieczerzy upamiętniającej uwolnienie żydów z niewoli egipskiej “...pije się cztery kielichy wina. Rabbi Johanan mówi (Pes X): odpowiadają one czterem wypowiedziom mówiącym o odkupieniu, czterem etapom wyzwolenia, o których czytamy w Księdze Wyjścia (6, 6-7) ...”  ( Brat Efraim „Jezus Żyd praktykujący”, rozdz. Otwórzcie się prastare podwoje ! Pascha – Święto Przaśników )

„Przeto powiedz synom izraelskim: Ja jestem Pan!
/kielich 1/      Uwolnię was od jarzma egipskiego
                      i wybawię was z niewoli,
/kielich 2/       i wyswobodzę was wyciągniętym ramieniem
                     i przez surowe kary.


/kielich 3/      I wezmę sobie was za mój lud,
                     i będę wam Bogiem, przekonacie się,
                     że Ja Pan, Bóg wasz,
                     uwolniłem was spod jarzma egipskiego.
/kielich 4/      Potem wprowadzę was do ziemi,
                      którą z ręką podniesioną  przysiągłem dać
                      Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi
                     Dam ją wam na własność.  
                    ”Zaiste, Ja jestem Pan !.”  (Wj 6,6-8)
W tradycji żydowskiej w święto Paschy czyta się „Pieśń nad pieśniami” interpretowaną  jako poemat symboliczny zaślubin Oblubieńca–Boga i Oblubienicy-Izraela. („Księgi Pięciu Megilot” przekł. Czesław Miłosz, Wstęp). Zaślubiny, czyli spotkanie.
Jezus w czasie przemienienia na górze Tabor rozmawia z Mojżeszem i Eliaszem o swoim odejściu, które miało się dokonać w Jerozolimie w czasie żydowskiego Święta Paschy (Łk 9,30-31). W Getsemani trzykrotnie modli się do Ojca o oddalenie kielicha, który ma wypić (trzy kielichy) (Mt 26, 31-34; Mk 14, 26-31; Łk 22, 41-42), czyli prosi o oddalenie trzech krzyży, które ma przejść, by pokazać ludziom drogę do Królestwa Bożego, którego symbolem jest czwarty kielich. Droga Jezusa prowadzi od nocnej uczty w Wieczerniku, przez Getsemani, Golgotę, po Zmartwychwstanie świtem trzeciego dnia.
Pascha, czyli święto religijne. Ma wiele znaczeń, które nie wykluczają się, tylko wzajemnie uzupełniają. Święto Paschy jest tym punktem, w którym łączy się: "Pieśń nad pieśniami",  wyjście z niewoli egipskiej, symbolika zaślubin ze Starego Przymierza, z Wieczernikiem, Ogrodem Oliwnym, drogą krzyżową i Zmartwychwstaniem Nowego Przymierza.

6. Cztery kielichy i trzy krzyże

Kielich goryczy, czyli Krzyż Męczeństwa

Symbol niewoli grzechu, goryczy życia bez miłości, czyli krzyż męczeństwa jest pisany krwią (rys 3).
  /kielich 1/        „Uwolnię was od jarzma egipskiego
                          i wybawię was z niewoli”    (Wj 6,6).
Krzyż zapowiedziany na Górze Kuszenia po spotkaniu Jezusa z szatanem „i odstąpił Go aż do czasu” (Łk 4,13). Jezus zapowiada go kilkakrotnie w czasie wędrówek z apostołami: „módlcie się, abyście nie ulegli pokusie” (Łk 22,40), a ulec pokusie to pójście w drogę razem ze Złem.
Zaczyna się w Getsemani wyjściem Jezusa na spotkanie Judasza, który przyprowadził arcykapłanów, starszych, dowódcę straży świątynnej i ich sługi. Spotkanie z apostołem „którego serce opanował szatan” (J 13,27).
Symbolika „Krzyża zapisanego krwią” odpowiada duchowej rzeczywistości dziedzińca kapłańskiego, na którym składano Bogu krwawe ofiary. Krzyż ten kończy się śmiercią Jezusa na Golgocie i złożeniem Jego ciała do strzeżonego grobu.
Spotkania Krzyża Męczeństwa to spotkania na "7 górach" (wzgórzach):
1.Góra Kuszenia – Jezusa z diabłem
2. Góra Złej Rady - pod nieobecność Jezusa  (spotkanie zamachowców “za plecami”)
3. Góra Oliwna - Getsemani - samotność Jezusa, zdrada Judasza
4. Na wzgórzu Syjon, dom arcykapłana Kajfasza - z uzurpatorem
5. Wzgórze Antonii, dom prokuratora Piłata - z okupantem
6. Na wzgórzu, dom króla Heroda - z cudzoziemcem
7. Wzgórze Czaszki (Golgota) - ze śmiercią, w otoczeniu wojska i gawiedzi.
Jezus jest otoczony cały czas przez straże okupanta. Okupanta w różnych wymiarach władzy: świeckiej, religijnej, sądowniczej.  Również po śmierci. Jest królem swego narodu, który był tak uciskany i zniewolony przez różnego autoramentu zaborców.

rys 3   Krzyż Męczeństwa

Jezus, człowiek który kocha, który mówi ludziom o miłości i ukazuje im czym ona jest, jest bez grzechu. Chce jednak pokazać co dzieje się z człowiekiem, który stykając się ze złem, ulega mu. Na czym polega pójście na ugodę ze złem. Prześledźmy wydarzenia układające się w krzyż męczeństwa.


1. Góra Kuszenia. Po czterdziestodniowym poście, na pustyni, Jezus spotkał szatana. (Łk 4,1-13).
Pokusy:
Pierwsza - zamiana kamienia w chleb, czyli działanie wbrew naturze, wbrew prawom Boga, wbrew Jego przykazaniom.
Druga - kuszenie na narożniku, czyli szczycie świątyni. Można ją określić jako niepotrzebne ryzykowanie życia.
Kuszenie trzecie - bogactwami świata za oddanie hołdu Złu, czyli błędna hierarchia wartości: Bóg służący Mamonie, czyli Miłość sprzedana za pieniądze. Zamiast Mamona służąca Bogu, czyli by dobra materialne służyły Miłości.
Jest jeszcze czwarte, ukryte kuszenie: "Jeśli jesteś Synem Bożym to..."(Mt 4, 3;6), czyli prowokacja.

2. Góra Złej Rady. Jezusa tam nie było. „Według tradycji odbyła się tam narada Sanhedrynu nad zgładzeniem Jezusa (J 11,47-53)" - Daniel-Rops „Dzieje Chrystusa” z opisu do mapy 13.


3. Getsemani, Tłocznia Oliwy, czyli Ogród na górze Oliwnej.  Miejsce, w którym Jezus często przebywa z uczniami. Miejsce skąd Jezus z apostołami wyruszał do świątyni. To był Jego zwyczaj. Zwyczaj modlitwy, czerpania z mądrości Ojca.
Równocześnie przez wydarzenia Wielkiego Czwartku ogród ten, Ogrojec, jest obrazem samotności, braku kontaktu z Ojcem, braku kontaktu z przyjaciółmi. Poddania się pokusie wyjścia na spotkanie fałszywego wyobrażenia o Bogu, o miłości. Wyjścia na przeciw odrzuceniu. Na drogę krzyżową, przez Gehennę na Golgotę.
Wyjście na spotkanie z Judaszem jest symbolem błędnego wyboru. Jezus nie miał zwyczaju chodzenia na ugodę ze złem, na Golgotę. Wypędzał złe duchy; uwalniał ludzi od nich. Poddał się tylko raz, w dniu swojej śmierci. Wychodząc powiedział: „...nadchodzi bowiem władca tego świata. Nie ma on jednak nic swego we Mnie.” (J 14,30). Pozwolił sprzedać się za cenę niewolnika.
Wszedł w relację człowiek – człowiek typu: „jestem własnością drugiego człowieka, on mnie ma, dysponuje mną, jestem mu poddany, pozwalam mu robić ze mną co on zechce. Jestem niewolnikiem”.
Na drodze krzyżowej następuje zderzenie dwóch relacji: „JESTEM pod opieką Boga. – Ojciec otacza mnie opieką” i “MAM drugiego człowieka na własność”.
Ogród Getsemani należy do Krzyża Męczeństwa, czyli do tego miejsca i czasu, w którym jest sprawowana krwawa ofiara baranka paschalnego na dziedzińcu kapłańskim. Jezus w Ogrojcu pocił się, dosłownie, krwawym potem.


4. Dom arcykapłana (na wzniesieniu), czyli władza religijna narodu Izraela. Arcykapłani w tym okresie byli „polecani” przez Rzymian i współpracowali z okupantem.


5. Dom prokuratora, Antonia (na wzniesieniu koło świątyni) - Spotkanie z Piłatem, czyli z okupacyjną władzą sądowniczą popartą siłą wojskową.


6. Dom Heroda (na wzniesieniu) to siedziba władzy królewskiej. Zło, które czyha na Jezusa u progu życia (Betlejem - zabicie chłopców do lat trzech) i wtedy gdy jest mężczyzną w pełni sił (”zielone drzewo” Łk 23,31).
Herod, a raczej to co symbolizuje jego imię, a więc czyny dziada, ojca i synów. Jest to centrum Krzyża Męczeństwa, jego serce i  jak w oku cyklonu podczas tego spotkania (Jezusa i Heroda na drodze krzyżowej) pozornie nic się nie dzieje. Herod to intrygant (zarówno ojciec jak i syn) wykonuje swoje wyroki cudzymi rękami. Posługuje się uczonymi, czyli tymi którzy znają Pisma i wojskiem, czyli przemocą. Rozbudowuje świątynię na swoją chwałę, by przypodobać się Hebrajczykom. On wydał wyrok śmierci na Jana Chrzciciela. On groził Jezusowi śmiercią w Galilei. O nim Jezus mówi per „ten lis” (Łk 13,32). W Starym Testamencie tego typu władzę ma faraon za czasów Mojżesza: wydał wyrok śmierci na małych chłopców, trzyma lud wybrany w niewoli, rządzi niewolnikami...
„Plemię żmijowe”, czyli pokolenie Kaina, nie tyle względem ciała co ducha. Potomstwo złego ducha (zepsutego, uszkodzonego, niekompletnego, kalekiego). Potomstwo węża, (symbol pożądania, czyli chęci posiadania, zawłaszczenia). “Plemię żmijowe” czyli: Herod Antypater - syn majordomusa, jego syn to Herod Wielki. Synowie Heroda Wielkiego to m. in.: Herod Archelaos, Herod Antypas, Herod Filip. Do tego plemienia należą wszyscy ich zwolennicy, słudzy, stronnicy.
Termin "pokolenie” rozumiany nie tylko jako: ojciec i syn (biologiczny), ale szerzej jak np.: pokolenie Jakuba, pokolenie Efraima, pokolenie Izraela, a więc wszyscy potomkowie. Idąc dalej: pokolenie Abrahama  to ludzie wierzący. Jego potomkowie względem ducha, wierzący tak jak on. Nie tylko potomkowie względem ciała.
JESTEM jest to:
                          "... Światłość prawdziwa,
                          która oświeca każdego człowieka
                          gdy na świat przychodzi” (J 1,9).
Wynika z tego, że MAM jest tym co gasi to światło w człowieku i pogrąża się on w ciemności (będąc w świetle).
                         „Gdy światłość, w tobie będąca
                           jest w rzeczywistości ciemnością,
                          jakże ta ciemność musi być wielka” (Mt 6,23).




7. Golgota – Wzgórze Czaszki. Śmierć człowieka złapanego w pułapkę zła następuje "w głowie". Zło ma naturę napalmu. Rani i zabija nie tylko osoby bezpośrednio z nim stykające się, ale również ludzi połączonych emocjonalnie z ofiarą. Również te nieobecne fizycznie (uczniowie...).
Góra Złej Rady, wzgórze na którym stoi dom arcykapłana, dom Heroda, Antonia na wzgórzu świątynnym, tworzą ramię poprzeczne krzyża. Obrazowo przedstawione jako„belka”, którą niesie Jezus na Golgotę. Jest ono symbolem tych wszystkich sposobów działania bez miłości, bez Boga (czyli grzechów) od których Jezus nas uwalnia.

Kielich octu, czyli Krzyż Przemiany.

Jezus dostaje do picia na krzyżu napój z octu, czyli zepsutego, skwaśniałego wina (J 19, 20). Ocet nadaje się do użytku tylko w małych ilościach, jako przyprawa do potraw, a nie do picia kielichami. Wino jest symbolem miłości. Ocet to skwaśniała miłość.

Kielich ten jest symbolem trudu wyjścia z niewoli grzechu. Jest to krzyż przemiany: 
  /kielich 2/      "...i wyswobodzę was wyciągniętym ramieniem
                      i przez surowe kary...”     (Wj 6,6).
Kary spotykają ciemięzców, boży lud jest chroniony.


Spotkania krzyża przemiany na "7-miu górach" (wzgórzach)
1. Góra Kuszenia
2. Góra Złej Rady
3. Ogród Getsemani na górze Oliwnej
4. Wieczernik - "wzgórze arcykapłana", w pobliżu  jego pałacu
   Dom arcykapłana (Annasz, Kajfasz)
   Dom prokuratora (Piłat), Antonia
   Dom króla (Heroda)
7. Wzgórze Czaszki – Ogród Grobu - Zmartwychwstanie.

rys 5. krzyż męczeństwa i przemiany

Zwyczaj, który towarzyszył Jezusowi przez całe życie, w sensie dosłownym i w przenośni to droga do Domu Ojca, na rozmowę z Nim (modlitwa), czyli na Wzgórze Świątynne, do świątyni.
Jezus nie miał zwyczaju chodzenia na ugodę ze złem, na Golgotę. Uczynił to tylko raz, w dniu swojej śmierci, wyrażając się z resztą o nadchodzących  do Ogrojca: „nadchodzi bowiem władca tego świata. Nie ma on jednak nic swego we Mnie” (J 14,31), czyli: “Ja nie jestem jego własnością”, “on kupił mnie bezprawnie”.
ad 1. Góra Kuszenia. Odrzucenie kuszenia i wyjście na pustynię.
ad 4. Wieczernik. To równocześnie Dom Arcykapłana, Sędziego, Króla. Jezus zmienia sytuacje, zmienia relacje. Przenosi spotkania na poziom duchowy. W symbolice: przenosi miejsce spotkania z Bogiem z Dziedzińca Kapłańskiego, miejsca składania ofiary krwawej, do Namiotu Spotkania, do Miejsca Świętego. Inny jest też sposób składania darów Bogu. Jezus zastępuje w Wieczerniku ofiarę krwi ofiarą Chleba i Wina. Miejsce spotkania jest ukryte, znane tylko Uczniom (ich liczba nie jest określona ściśle). Są to ludzie Czyści. W stanie czystości rytualnej. „Wykąpani” - jak wyraża się o nich sam Jezus.
Jezus w Wieczerniku mówi do apostołów: ”...dokąd Ja idę, wy pójść nie możecie" (J 13.33) i do Szymona - Piotra: "Dokąd Ja idę, ty teraz za Mną pójść nie możesz, ale później pójdziesz" (J 13,36). Wynika z tego, że Wieczernik jest miejscem, z którego idzie się na spotkanie z Bogiem. Idzie się samemu, indywidualnie. Jest to spotkanie osobiste, twarzą w twarz. Jest to następny poziom świątyni, inny rodzaj relacji, inny sposób spotykania z Bogiem - Miejsce Święte Świętych. Wchodzi tu tylko jedna osoba, arcykapłan. Przebywał tu również Mojżesz, mimo, że nie pełnił funkcji arcykapłana. (Wszedł tu również poganin, po czym nastąpiło zburzenie świątyni).
Dom Arcykapłana, to inny sposób sprawowania władzy religijnej. Jezus jest arcykapłanem na wzór Melchizedeka.
Dom Prokuratora, Antonia, to inny sposób sprawowania władzy sądowniczej. Jezus jest sędzią na wzór Salomona. Pokazuje mechanizmy działania zła i dopiero wtedy, jak lekarz, stawia diagnozę choroby duszy i leczy ją.
Dom Heroda, czyli władza królewska sprawowana w inny sposób. Jezus jest królem na wzór Dawida. Jest Pasterzem, a nie wilkiem.
ad3. Ogród Getsemani. Zamiast spotkania z "fałszywymi wyobrażeniami o miłości", przejęcie zwyczaju Jezusa, czyli wyjście do świątyni na spotkanie-modlitwę z Ojcem.
ad 7. Ogród Grobu. Zmartwychwstanie. Miłość odradza się. Przemienia, zmienia ciało. Wychodzi z zamknięcia. Ukazuje się tym, którzy Go szukają  (kobiety, Maria Magdalena). Przychodzi do tych, którzy pragną Go spotkać (Piotr, Jan), którzy Go oczekują (apostołowie), którzy o Nim i z Nim rozmawiają (uczniowie na drodze do Emaus).
Na każdym etapie krzyża męczeństwa (spotkania ze złem)  istnieje możliwość nawrócenia, jeśli się jest w kontakcie z Chrystusem.

Kielich wody, czyli Krzyż Błogosławieństw.

Symbol przejścia przez Morze Czerwone i unicestwienia prześladowcy, przeciwnika. Również symbol oczyszczenia, obmycia.
Kielich wody żywej połączony przez wydarzenia w Kanie Galilejskiej z kielichem czwartym, kielichem wina.
  /kielich 3/    „I wezmę sobie was za mój lud, i będę wam Bogiem,
                    i przekonacie się, że Ja Pan, Bóg wasz,
                   uwolniłem was spod jarzma egipskiego.” (Wj 6,7).
Krzyż Błogosławieństw, czyli wydarzenia  zapisane atramentem w Ewangeliach.

Na jego drogę Jezus wychodzi po odrzuceniu pokus pustyni.
1. Z Góry Kuszenia Jezus idzie w stronę Galilei. Krzyż zakotwiczony jest w Cezarei Filipowej, u źródeł rzeki Jordan, u podnóża góry Hermon, wyznaniem Piotra „Ty jesteś Mesjasz..” (Mt 16,13).  Ty jesteś Wybranym.
2. Kazanie na Górze Błogosławieństw. Rozmowa z Niewiastą i znaki w Kanie Galilejskiej.
3. Góra Przemienienia, Tabor. Rozmowa z kobietą  przy studni Jakuba koło Sychem.
4. Centrum, serce krzyża, Góra Moria, Skała, świątynia. Relacje ukazane w symbolice miejsca Świętego Świętych.
5. Wieczernik na "wzgórzu arcykapłana".
Narodziny Człowieka Miłości w Betlejem (nazwa tej miejscowości oznacza "Dom Chleba") są szczytem tego krzyża.
Poprzeczne ramię krzyża to:
Chrzest w Jordanie, czyli wybranie przez Ojca. Ukazanie się gołębicy. Namaszczenie w Betanii (wybranie przez Marię).
6. Wniebowstąpienie na Górze Oliwnej. W Getsemani wybór drogi do świątyni, domu Ojca. Skała Moria - świątynia to centrum krzyża.
7. Zmartwychwstanie z grobu na wzgórzu Czaszki. Droga do Emaus i spotkanie z uczniami (znak łamania chleba).

rys. 6 Krzyż Błogosławieństw

Kielich wina

Kielich czwarty, czyli woda przemieniona w wino tak dobre jak to „drugie” w Kanie Galilejskiej. JEGO Przymierze. JEGO wino weselne, które jest symbolem Jego Miłości i nastania Jego Królestwa.
  /kielich 4/       „Potem wprowadzę was do ziemi,
                        którą z ręką podniesioną  przysiągłem dać
                        Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi.
                        Dam ją wam na własność.”           (Wj 6,6)
Wejście w rzeczywistość Królestwa Ducha Miłości. Pan.


Wielki Czwartek, Wieczernik, Jego słowa do apostołów:
                      ”nie będę już pił z owocu winnego krzewu,
                       aż przyjdzie królestwo Boże”       (Łk.22,16-18).
Ojcze nasz, któryś jest w niebie,
Święć  się imię Twoje w królestwie Twoim.
Wola Twoja jest jak w niebie (przestrzeń Ducha)
Tak i na ziemi (świat materialny).
Dzięki Ci za chleb nasz powszedni,
Który nam dajesz codziennie,
Dzięki za odpuszczanie win naszych
Mimo, że my naszym winowajcom nie zawsze umiemy odpuszczać.
Dzięki, że chronisz nas przed pokusami i zbawiasz ode złego. Amen.

Królestwo Niebieskie to relacje "tu i teraz" między osobami, relacje kameralne.
                    „Bo gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje,
                     tam jestem pośród nich"      (Mt 18, 20).
Symbolem Królestwa Bożego jest Jego Dom – świątynia.